Op het moment van dit schrijven zit ik op een bomvolle oergezellige camping in Ospel naast het festival- terrein en heb ik de vrijdagavond achter de rug, die ‘s middags al begon met het weerzien van diverse blues vrienden. De 25ste editie van Moulin blues is een feit. Ondanks de wat regenachtige dag zie je dat de mensen er enorm veel zin in hebben. Ook de vele vrijwilligers zijn erg behulpzaam op en rond het camping terrein. Neem daarbij een goed gevuld programma en ook deze editie zal op voorhand al met succes worden afgerond.
Gezien de line-up en het feit dat je links en rechts weer een hoop hebt bij te praten, bleek al snel dat ik niet het hele programma kon volgen. Na wat vooraf verkregen informatie mocht ik echter de opener van deze 25ste editie niet missen. Woodbrain trapte af op vrijdagmiddag 17.30 uur. Ondanks dat het geluid de eerste twee nummers niet echt goed te noemen was speelden deze gasten een strakke en stevige pot blues, waarvan de bluesharp hun sound echt liet spreken.
In het Moulin blues cafe, wat toch ook al haast geen kleine tent genoemd kan worden, werd er begonnen met The California Honeydrops. Zowaar een ontdekking! Een geweldige mix van rock a Billy, blues en wat eigenlijk niet meer. Heerlijke frisse band met een geweldige drive en enthousiasme, waarmee ze jong en oud al snel uit hun dak liet gaan. Zeker een aanrader om in de gaten te houden en eens wat vaker te zien.
Eric Lindell heb ik vanaf de camping beluistert en klonk van wat afstand erg professioneel, met prachtig blaaswerk, maar wat helaas niet aan mij besteed is en zodoende voor deze act een dinerpauze werd ingelast. Uiteraard op tijd terug voor een veelbelovende zangeres uit Ierland, Imelda May. De berichten hieromtrent waren terecht. Wat een power staat daar op het podium. Moeiteloos wist ze de zaal zo vroeg in de avond al tot een hoogtepunt te brengen, waarvan sommige gasten al bijna letterlijk. Ondanks dat het een mooi mens is om te zien beschikt zij ook over een prachtige stem en heel veel blues gevoel. Hier gaan we nog veel van horen, hopen we met zijn allen.
Mike Zito speelde hierna op het hoofdpodium een strakke maar voorspelbare pot bluesrock. Gewoon goed maar voor mij zat hier niet iets extra bij wat het geweldig maakt. Voor- laatste act was Eli ‘Paperboy’Reed & the true loves. Een band die mijn interesse had gewekt door vooraf verzamelde informatie, maar die mij niet echt wist te boeien. Moet bij gezegd dat ik op dat moment erg afgeleid was door vele blues en forum vrienden waarmee op dat moment wat versnaperingen werden genuttigd en Eli kwam daar niet door heen. Wellicht later ergens nog eens bewonderen.
Dan de afsluiter Big Blind. Wel, deze gasten wisten mijn aandacht weer strak op het podium te richten. Geweldige formatie die erg scherp speelde en een bewegelijke show op het podium zette. Gitaar en bluesharp wisselden elkaar feilloos af met heerlijk solo’s, waarbij slag- en baswerk het tot een sublieme formatie maakte. Kortom, Big Blind moet je gezien hebben. Deze gasten mogen terecht trots zijn dat ze zo’n geweldige show op het hoofdpodium van Moulin Blues hebben gezet.
Voldaan terug naar de camping, waar na een korte nachtrust een beetje brak aan dit verhaal werd begonnen.
De zaterdag begon al net zo fantastisch als de vrijdagavond werd afgesloten. “The Rhythm Chiefs” waren de opener en wat voor één. Echt heerlijk om te zien dat ze gezamenlijk aan de rand van het grote podium en dus dicht bij het publiek er een close show van maakten. Hun afwisselende repertoire met Blues, rockabilly en country, maken ook dat je je niet snel verveeld. Als band staat er een sterk geheel, waarvan Dusty met subliem gitaarwerk steeds meer volk naar het podium weet te trekken. Helemaal top dat Wes en JJ van Big Blind nog een aantal nummers mee speelden. Hollands glorie op het Moulin Blues podium, hulde!
De beurt was aan Rootbag om de ombouwtijd van het grote podium te vullen. En ook deze Nederlandse gasten weten een lekkere pot Root en swamp blues neer te zetten. In twee korte sets deden ze goed van zich spreken. Thorbjorn Risager was de Deense inbreng in Ospel. Een powerfull man met dito zang. Krachtige band die je overspoeld met Chigaco en swingblues. De hierna komende Insomniacs konden ondanks hun goede recensies niet echt mijn aandacht afdwingen. Dat deden wel degelijk Rick Estrin & the Nightcats. Geweldige bluesharpspeler met een haarzuivere gitarist maakten een geweldig show. Met veel humor werd er op zeer hoog niveau met blues gestrooid.
Daniel Norgren wist als eenmansband, zij het nu met een bassist, ondertussen de overvolle kleine tent goed te vermaken. On the big stage de Southern bluesrockband “Dirty Sweet”uit California, waarbij je de blues eigenlijk wel weg kan strepen. Southern Rock met een stevige bijt. Geweldige show, maar erg hard om in de voorste gelederen lang naar te luisteren. De New Mannish Boys wisten hierna moeiteloos de draad van de blues weer op te pakken. Deze van formatie wisselende band bracht heerlijke 50′/60′ jaren blues met swing en gevoel zoals alleen zij het brengen die die tijd beleeft hebben. En alsof we in de tijd stil stonden deden The Palladins hier nog een schepje bovenop. Maar dan echter met Rock & Roll, Country en RockaBilly. In de twee dagen in Ospel al zoveel Palladins fans gezien dan dat het niet anders kon of de tent zou barsten. En dat deed hij ook. Bij het podium was echt geen halve meter ruimte over voor een verdwaalde gast die eens wou zien wat er on stage stond te gebeuren. Hun muzikale kunsten en met het plezier waarmee zij dit brachten, brengt dat dit toch echt de klapper van Moulin Blues 2010 is geworden, De reunie optreden van The Palladins is geslaagd.
Haast onmogelijk was het voor Johnny Mastro & Mama’s Boys om hierna de 25ste editie spetterend af te sluiten. Vermoeid door twee dagen blues, dans en drank waren veel gasten al naar huis of tent. Jammer, want die hebben toch een geweldig optreden van Johnny gemist. Ook heer Mastro is een maistro met de bluesharp die ogenschijnlijk moeiteloos alle stijlen beheerst met alle soorten bluesharpen die voorhanden zijn. Voodooblues van de bovenste plank. Als je daarnaast dan een begenadigd gitaarspeler als “Smoke” erbij zet dan mag je spreken van een haarzuivere afsluiter van de 25ste Moulin Blues in Ospel. De sound van Johnny Mastro is mijn ding en daardoor mijn persoonlijke topact van dit weekend.
Concluderend kan ik zeggen dat ik geen slechte bands heb gezien, maar dat de vele Nederlandse inbreng mij verrast heeft met hun kwaliteiten en daarmee bewezen heeft dat de Nederblues ook springlevend is. Hopelijk is dit de organisatie van Moulin Blues ook niet ontgaan en zullen er nog vele Nederlands blues acts het hoofdpodium bestijgen.
Jack
