Het maken van keuzes stond centraal in het weekend van 5-6 juni 2010. Zo kon ik kiezen uit diverse festivals in Nederland zoals , Geldrop, Wijk bij Duurstede, Zoetermeer, Highlands en het net over de grens in Duitsland gelegen Zyfflich. Omdat het de afgelopen jaren in Zoetermeer erg bevallen is en de line-up ook deze keer prima de luxe was heb ik daar ook dit jaar weer voor gekozen.

Eenmaal in Zoetermeer sta je voor de volgende keuze, Dorpsstraat of Stadshart ? Dorpsstraat met bands als, Cuban Heels, Left Hand Freddy, Howlin’ Bill en King Mo. Daar tegenover staan in het Stadshart dan Mariella Tirotto & the Blues Federation, Little Boogie Boy, The Juke Joints en Eric Steckel & Bas Paardekooper & the Blew Crue. Gezien de gestegen temperatuur leek het mij niet verstandig om optie drie te kiezen, het sprinten tussen de diverse locaties om zoveel mogelijk te beleven.

Locatie Stadshart is het geworden en daar heb ik achteraf geen spijt van, ook al had ik bij de Dorpsstraat zeker kunnen genieten van hetzelfde niveau blues. Exact half twee begon op het grote podium Mariella Tirotto & the Blues Federation met onze verwendag. Mariella wist ons te verblijden met haar mooie jazzy blues stem die van genuanceerd tot overweldigend via de speakers tot ons kwam. Het hele programma was afwisselend van Boogie, funk, jazz en blues. Een leuke afwisseling van de ritme sectie , sologitaar en de vette bluesharp, die op zijn beurt ook heerlijk gevoelig kon klinken en zelfs wifi door het publiek bewoog. Dus een geweldige start van deze 18de editie van Zoetermeer blues.

De volgende attractie was The Blue Clay met hun akoestische blues en folkmuziek. Heerlijke up-tempo blues die aanstekelijk op het publiek werkt  waarbij samen met de Hillbilly en zydeco vaak een heerlijk feestje word bereikt. Helaas kwam dit deze keer door de hoge temperaturen op het promenadeplein niet tot stand. Toch waren er veel positieve geluiden te horen op het overvolle terras waar de mensen toch liever in de schaduw bleven genieten van deze Zeeuwen. De oude blues waarvan ik toch wel liefhebber ben, kwam veelvuldig aan de orde en hopelijk blijft dit naast hun prima eigen werk nog lang te horen.

Op het hoofdpodium stond inmiddels Little Boogie Boy met zijn band al een poosje te trappelen om zijn kunsten te vertonen. Door technische problemen was deze start wat verlaat.  Eenmaal de snaren in beweging maakte zijn frisse Chicago blues het wachten meer dan waard. Een virtuoos met een heerlijke stijl van spelen die je direct doet denken aan wat oude meesters. Zoals Boogie Boy ( Hein Meijer) zelf zegt is het “Happy Blues” en daar kan ik goed inkomen, want iedere keer als ik Hein bezig zie word ik erg vrolijk. Verrassend was dat voor deze gig een bluesharp-speler de band completeerde. Door mijn nalatigheid kan ik helaas niet zeggen wie het was , maar op de vraag of het een aanvulling was kan ik met een grote JA beantwoorden. Heel jammer was dat door de late start Hein geen demonstratie van zijn Bo Dydley gitaar-enkist kon geven. Klein min puntje van de organisatie dat daar geen kleine ruimte voor werd gegeven.

De ombouw pauze werd weer benut om nog snel even Toon, Teun en August te bezoeken, alwaar ik precies op tijd was om een lekkere vertolking van Dead Flowers van The Rolling Stones  te horen. En zo bezitten ze over een geweldig repertoire aan rock covers waarvan ik vorig jaar bij het King Bee blues festival al van heb mogen genieten.

The Juke Joints begonnen door de ingekorte act van Little Boogie Boy lekker op tijd. Het plein was goed gevuld met mensen die getuigen waren van een vette Rock rollin’ blues gig. Op de valreep van hun vertrek naar Chicago alwaar ze deze week hun nieuwe cd gaan opnemen, konden we nog even genieten van een waar spektakel. Al velen malen mocht ik The Juke Joints zien , maar vond dit toch een strak optreden. Gretig werden de muziek golfen die de heren voortbrachten afgenomen door het toegestroomde publiek, waarbij ook de bijgeluiden van de trekzak en banjo aan bod kwamen. Geweldig om ook weer een voorproefje te krijgen op het nieuwe werk wat op de aankomende cd zal verschijnen. Hopelijk keren ze snel met een ongetwijfeld meesterwerkje terug.

Flavium viel de eer te beurt om mijn dinerpauze ( waarbij voor hamburgers werd gekozen) met muzikale klanken te omlijsten. In mijn oren kwam alles een beetje vlak en gemotoriseerd over. Het was voor mij niet meer het Flavium van weleer, al deed de mooie uitvoering van “Nightlife” met It’s no good life, but it’s my life, mij toch weer wat opleven, waarbij gezegd moet worden dat het geluid van Flavium prima over het plein kwam.

Tijd voor de hoofdact met niemand minder dan Bas Paardekooper & The Blew Crue die samen met Eric Steckel bezig is aan een tour. Bas en Eric konden prima met elkaar overweg op het podium. Beiden gaven gratis solo’s weg , waar je eerder op de dag nog fiks voor moest betalen , maar die er niet minder om van te smullen waren. René op bas en Roel op drums verzorgden een prima begeleiding van deze twee gitaarbeulen. Fantastisch om te zien en horen hoe Bas en Eric elkaar veelvuldig opzochten om eens lekker een gitaarduel uit te vechten, waarbij ook van elkanders gitaar gebruik werd gemaakt. Het werk van Eric Steckel kwam wat meer naar voren, toch wel jammer van het mooie werk van Bas wat op de nieuwe cd “The blues on my side” staat en wat ik nu ook wel live had willen horen. Vast en zeker gaat dat nog gebeuren.  Maar ook het werk en het spel van Eric Steckel was zeer enerverend.  Naast dat hij een leuke performance op het podium geeft is het daarnaast ook een geweldig ventje voor een babbeltje en hoorde ik hem zeggen dat dit zijn beste gig was tot nu toe.

Voor zover weer Zoetermeer blues voor 2010. De keuze die is gemaakt was prima en als men daar voor volgend jaar weer zo’n lijstje neer weet te zetten zal er ook in 2011 een keuze worden gemaakt, maar die net als deze keer geen hoofdbrekens op zal leveren.

Jack